ولى كسانى كه توهّم مزبور را طرح مىكنند توجه ندارند قيام مسلحانه تنها معناى محدودى از عمل سياسى است و نصوص فراوانى در دست است كه امامان بارها تذكر دادند امام وقت همواره آمادهء اقدام مسلحانه است ، اما به شرطى كه در پس اين كار ، اميدى به يافتن يار و ياور و قدرت تحقق بخشيدن اهداف اسلامى داشته باشند « 1 » . هرگاه روند جنبش‌هاى شيعى را مورد مطالعه قرار دهيم ، ملاحظه مىكنيم رهبرى شيعه كه در ائمه عليهم السّلام متبلور است ، همواره بر اين باور بود كه تا وقتى قدرت سياسى ، پشتوانهء مردمى عميقا آگاه و معتقد به تعاليم اسلامى و فداكار در راه حمايت و حفاظت و تفسير ديدگاه‌هاى آن ، نداشته باشد ، تنها دستيابى به قدرت و سلطهء سياسى ، براى تحقق بخشيدن اهداف اسلامى كافى نيست . پس از رحلت پيامبر گرامى اسلام و در نيمهء نخست قرن اوّل هجرى ، رهبرى شيعى پس از آن‌كه از حكومت دور نگه داشته شد ، تلاش كرد به تدريج از طريق مورد نظر به حكومت دست يابد ، زيرا از وجود توده‌هاى آگاه يا امكان آگاه كردن مهاجرين و انصار و تابعين ، مطلع بود . اما در نيمهء دوم همين قرن كه از شالودهء مردمى

--> ( 1 ) - اصول كافى ، ج 2 ، ص 190 ، باب « كمى تعداد مؤمنان » ، چاپ اسلاميه - تهران ، 1388 ه .